Ég vildi sem fálkinn um loftgeima líða,

mér leiðist sem ormur í duftinu að skríða,

ég aldrei í moldinni fullnæging fann.

Úr glófögrum marmara vildi ég vinna

á vetfangi líkneskju hugmynda minna.

Sá skapandi vilji er það vald, sem ég ann.

Með stjórnlausum ákafa eg áfram vil þjóta,

á örskammri stund vil ég lifa og þjóta,

ég get ekki mjakað mér fet fyrir fet.

Ég vil ekki læra að bíða og bíða,

betra er að stökkva til falls en að skríða,

því gullroðna líkkistu lítils ég met.

Jóhann Sigurjónsson (1880-1919)